
de Volkskrant
1 april 2017 zaterdag
Section: Sir Edmund; Blz. 6
 MICKEY STEIJAERT
Highlight: Berichten verspreiden zich vaak razendsnel, of ze nu kloppen of niet. Wij proberen de zin van de onzin te scheiden.
Deze week: Papegaaien steken elkaar aan met hun lach.
Ze zijn al uniek door hun praatgedrag, maar nu blijken papegaaien ook nog eens de lolbroeken van het vogelrijk. Ze steken elkaar aan met hun lach. Dat meldt NU.nl op basis van Oostenrijks onderzoek gepubliceerd in Current Biology. 

Zou het? In de publicatie beschrijven de Oostenrijkers dat Nieuw-Zeelandse kea's bij het spelen op een specifieke manier kwetteren. De onderzoekers maakten een opname van het gekwetter en lieten die aan een andere groep kea's in gevangenschap horen. Deze vogels begonnen vervolgens met elkaar te spelen en allerlei acrobatische toeren in de lucht uit te voeren. Bij andere keageluiden die de onderzoekers lieten horen was de reactie veel minder enthousiast. Conclusie: het gekwetter is een manier om elkaar aan te zetten tot spelen. 

Het onderzoek is simpel van opzet maar degelijk, vindt Roelant Jonker (Universiteit Leiden), die op papegaaigedrag promoveert. De resultaten verrassen hem nauwelijks. Jonker: 'Kea's zijn hoogintelligente en sociale vogels. In hun habitat, het hooggebergte, is weinig voedsel voorhanden. Daarom zijn ze op elkaar aangewezen.' 

Daarnaast lijkt het aanstekelijke gekwetter van de papegaaien niet op zichzelf te staan. Marc Bekoff, gedragsbioloog aan de Universiteit van Colorado in Boulder, zegt in New Scientist dat hij veel voorbeelden kent van sociaal aanstekelijk speelgedrag bij honden en andere zoogdieren. 'Zelfs dieren die niet meespelen beginnen dan soms spontaan te ravotten.' 

Dat de vogels elkaar met hun gekwetter aansteken tot meligheid lijkt dus wel te kloppen. Maar kun je het geluid 'lachen' noemen? De Oostenrijkers vergelijken het gekwetter met het gegil en gelach van spelende kinderen, die elkaar daarmee aansteken om ook lekker gek te doen. 'Qua sociale functie lijkt het gekwetter inderdaad erg overeen te komen met de lach van kinderen', zegt Jonker. 'De kea's laten ermee zien: mijn agressieve gedrag is eigenlijk ongein. Maar het gaat natuurlijk te ver om te spreken van stand-up comedy voor vogels.'
Conclusie: Kea's reageren speels op bepaald gekwetter van hun soortgenoten.




